Tweewerf laïcisme, in Nederland en daarbuiten!

Ik ben voor afschaffing van Artikel 23 lid 7 van de grondwet. Kerk en staat dienen strikt gescheiden te zijn. De overheid dient geen religieuze of levensbeschouwelijke instellingen te subsidiëren of te bevoorrechten. Alle kinderen hebben het recht om gevrijwaard te blijven van irrationele, religieuze indoctrinatie. Ouders kunnen weliswaar buiten school hun kinderen proberen in een bepaalde religie groot te brengen, openbaar seculier onderwijs biedt kinderen een ontsnappingsmogelijkheid. De staat moet pal staan voor de vrijheid van godsdienstkeuze en vrijheid van meningsvorming. Deze vrije keuze is onverenigbaar met indoctrinatie van het kind met het geloof van de ouders en onderwijzers. Subsidie aan bijzondere universiteiten moet ingetrokken worden. Ook verdienen religieuze universiteiten geen wetenschappelijke status, immers als de religieuze signatuur geen inhoud heeft kan die beter worden afgeschaft om misverstanden te voorkomen; en als de religieuze signatuur wel inhoud heeft, dan dient deze sowieso te worden afgeschaft.

Ik ben voor het schrappen van artikel 6 uit de grondwet en artikel 18 uit de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens. Religie verdient geen bijzondere bescherming boven bijvoorbeeld sport en cultuur. Artikel 6 van de Grondwet (‘Ieder heeft recht zijn godsdienst of levensbeschouwing individueel of in gemeenschap met anderen, vrij te belijden, behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet.’) is overbodig. Het recht op vrijheid van meningsuiting en het recht op vergadering bieden genoeg ruimte voor het belijden van een religie. Op deze manier wordt voorkomen dat religie een bevoorrechte positie krijgt waardoor intolerantie en fundamentalisme binnen de constitutionele democratie mogelijk zijn.

Zinloos vliegen van A naar A.

Naïef rondjes draaien boven een zieke wereld.

Kun je je dat voorstellen, dat er vliegtuigmaatschappijen zijn die vluchten aanbieden zonder bestemming? Dus dat je een beetje gaat rondvliegen voor de lol? Wat een zieke wereld is dit, waarin men doelloos van A naar A vliegt, met een vervuilende omweg die geen enkel ander doel dient, dan de reiziger een goed gevoel te geven. Dat moet dan wel een gewetenloos wezen zijn zonder enig milieubesef, anders begrijp ik niet hoe deze ervaring je kan bevredigen.

Je moet (vooralsnog) in Brunei, Japan, Taiwan of Australië zijn om zo’n vlucht te kunnen boeken (en daarmee te bewijzen hoe naïef en onverschillig je bent). Maak je over Europese overheden overigens geen illusies; ook in deze contreien zou menig regering zich graag bereid tonen het milieu te offeren om de paradepaardjes van hun nationale trots uit het coronaslop te helpen. De financiële steun die zij aan deze vervuilende industrie geven, zonder al te veel voorwaarden over toekomstige vergroening, zegt wat dat aangaat genoeg.

Er was een tijd dat we hieraan genoeg hadden.


De luchtvaartmaatschappijen in Australië en Azië doen er alles aan om het de passagier naar de zin te maken, zo lees ik. Passagiers van de Boeing 787 Dreamliner van Qantas krijgen onder andere een lunch, een goodiebag en een show van een bekende Australiër. De Taiwanese luchtvaartmaatschappij Starlux biedt ook een hotelovernachting aan bij de vlucht, en vertier bij het boarden. EVA Air, een andere Taiwanese maatschappij, organiseerde een Hello Kitty-vlucht.

De verantwoording is flinterdun. Er is een psychologisch argument: deze vluchten zouden een uitkomst zijn voor reizigers die normaal gesproken vaak vliegen en dat nu missen. Verder schermt men natuurlijk met werkgelegenheid: de vluchten zorgen weer voor arbeid voor het boordpersoneel.

Luchtvaart is een belangrijke bron van luchtvervuiling. Omwonenden van luchthavens hebben niet alleen geluidsoverlast, maar lopen ook gezondheidsrisico’s door het ultrafijnstof dat door vliegtuigen wordt uitgestoten. Metingen laten zien dat zelfs op vele kilometers afstand van de luchthaven gevaarlijk hoge concentraties ultrafijnstof werden gevonden.

Ultrafijnstof is een serieus probleem voor de volksgezondheid, omdat deze hele kleine deeltjes via de longen makkelijk tot diep in het lichaam kunnen doordringen. Op de korte termijn merk je daar niets van, maar langdurige blootstelling aan hoge concentraties leidt uiteindelijk tot vroegtijdige sterfte.
Het staat vast dat iedere toename van ultrafijnstof negatief uitpakt voor de gezondheid. De paniek zou toeslaan wanneer er water uit de kraan kwam dat ziek maakt, maar dat veel mensen dagelijks ongezonde lucht inademen, wordt vreemd genoeg zomaar geaccepteerd.

Ondanks de verontrustende meetresultaten, werden in Nederland geen maatregelen genomen om de vervuiling terug te dringen. Wel liet het ministerie van infrastructuur en waterstaat door het RIVM vervolgonderzoek doen naar de gezondheid van omwonenden van Schiphol. Dat onderzoek loopt nog.
Overheden moeten onze gezondheid beschermen. Dat kan onder andere door over te stappen op zwavelvrije kerosine, door accijns op kerosine te heffen en door werk te maken van een netwerk van hogesnelheidstreinen, zodat er op prijs en reistijd geconcurreerd kan worden met het vliegtuig.

In Engeland werd voor het eerst door klimaatactivisten in de rechtszaal met succes een beroep gedaan op het Klimaatakkoord van Parijs uit 2015. Volgens het Britse Hof van Beroep mag de aanleg van een derde start- en landingsbaan voor de Londense luchthaven Heathrow niet doorgaan omdat die in strijd is met de doelen van ‘Parijs’. Dat oordeel kan grote consequenties hebben, ook buiten het Verenigd Koninkrijk. Deze uitspraak laat zien dat het Parijs-akkoord niet zomaar een intentieverklaring is. Overheden zullen moeten uitleggen hoe hun beleid aansluit bij Parijs.

Mede in het licht van deze uitspraak verwacht ik niet dat de Nederlandse regering zal toestaan dat vanaf Schiphol panoramische vluchten mogen worden gemaakt zonder bestemming. Er zou gewoon teveel verzet volgen op zo’n goedkeuring. Niet dat de economische groeidenkers er niet gek genoeg voor zijn natuurlijk.

In iedere taaluiting zingt een gedachte

Elke gedachte speelt met de taal.

Je hebt een tekst geschreven en je wilt er van af zijn, het schrijven van teksten. Je lichaam wil het ook. Je rug doet zeer. Je hebt geen zitvlees meer. Dat zoeken naar de juiste woorden heeft nu wel lang genoeg geduurd. Je hebt een halve dag besteed aan wat een eenvoudig stukje moest worden.

Helaas kun je de tijd niet dwingen. Je schijnt ook niet in staat te zijn – althans niet vandaag – om je wil op te leggen aan de zinnen. Je leest je werk nog eens na en je weet dat er iets aan schort. De tekst heeft het niet. Je voelt het, je hoort het, het stukje kraakt in z’n voegen. Jammer maar waar: er loopt iets niet.

Wat ik kan: Schrijven, vertalen, redigeren. Iets leesbaars creëren en dat ook publiceren. Nasynchronisatie en voice-over werk. Ik houd van taal en ik weet er iets van. Ik doe er iets mee omdat ik wat kan. Ik wek een tekst tot leven. Ik geef een film mijn klank. Ik acteer met mijn stem. Ik corrigeer met mijn pen. Ziedaar de dingen waar ik goed in ben.

De tegenzin die je bekruipt en andere emoties, omdat het schrijven maar niet wil lukken, zijn slechte raadgevers. Haast biedt niet de juiste spanning om het werk naar tevredenheid te voltooien. Waar een wil is, kan toch de mogelijkheid ontbreken om er iets moois van te maken.

Misschien is het dan tijd om de zaak uit handen te geven. Wellicht dat een ander, met meer schrijfervaring, je kan ondersteunen. Laat niet alle hoop varen, maar zoek op het juiste moment de juiste persoon om jou te helpen.

Wat ik kan:

Schrijven, vertalen, redigeren. Iets leesbaars creëren en dat ook publiceren. Nasynchronisatie en voice-over werk. Ik houd van taal en ik weet er iets van. Ik doe er iets mee omdat ik wat kan. Ik wek een tekst tot leven. Ik geef een film mijn klank. Ik acteer met mijn stem. Ik corrigeer met mijn pen. Ziedaar de dingen waar ik goed in ben.

Elke gedachte speelt met de taal

‘Taal is niets anders dan de herleiding van gedachten tot hun simpelste vorm.’

Het is alleen niet altijd makkelijk om die juiste vorm te vinden. Als de woorden op hun plaats vallen komt een tekst vaak verrassend eenvoudig over. Maar zo ogenschijnlijk simpel als het resultaat ook schijnt, zo moeizaam is de zoektocht naar de juiste woorden. Al was het alleen maar om de vele mogelijkheden die de taal biedt. De keuze is reuze. Je kunt letterlijk alle kanten op wat stijl en woordgebruik betreft. Hoe moet je kiezen uit zoveel varianten?

Daarnaast kan taal ook technisch complex zijn. Ken je alle grammaticaregels om foutloos te schrijven? Weet je voldoende van syntaxis, semantiek en interpunctie? Vergeleken met de taal is zelfs de computer een eenvoudig dingetje. Niet verwonderlijk dus dat er fouten worden gemaakt bij het gebruik van dat ingewikkelde instrument.

Taal is, zeg maar, ook echt mijn ding, mevrouw Cornelisse. Met meneer Van Dale – die over de ‘bewerkingsvolgorde in wiskundige expressies’ schijnt te gaan – heb ik minder. Terwijl de Dikke Van Dale zo’n beetje mijn bijbel is. Ik noem mij Taaljongen. Ik wacht op antwoord.

De wetten, de regels en de normen van de taal worden constant overschreden. Je zou kunnen zeggen dat taal springlevend is, juist door die afwijkingen. Dat taal dus leeft van haar fouten. Sommige onvolmaaktheden in het gebruik van taal worden met de tijd inderdaad als welkome veranderingen gezien. Andere groeien uit tot regelrechte taalkwesties waarover lang wordt gesteggeld.

Laten we niet te lang steggelen maar iets moois creëren volgens de bestaande regels en binnen de beschikbare mogelijkheden.

Wat Ik Kan:

Schrijven, vertalen, redigeren. Iets leesbaars creëren en dat ook publiceren. Nasynchronisatie en voice-over werk. Ik houd van taal en ik weet er iets van. Ik doe er iets mee omdat ik wat kan. Ik wek een tekst tot leven. Ik geef een film mijn klank. Ik acteer met mijn stem. Ik corrigeer met mijn pen. Ziedaar de dingen waar ik goed in ben.

Tiny House in de Ardèche (1: Ligging)

Een micromaison op meer dan 16000 m² grond

Waar ligt het kleine huisje? We gaan van groot naar klein, te beginnen met de kaart van Frankrijk. Ik ben graag volledig. Zoom je even mee (in)?

De Ardèche ligt op zo’n 1000 km afstand van Utrecht.
De Ardèche heeft departementsnummer 07. Ardèche maakt deel uit van de regio Auvergne-Rhône-Alpes. Ten zuiden ervan ligt het natuurreservaat en Nationaal Park de Cevennen maar het departement bestaat zelf ook voor zo’n 31% uit bos. De bekendste rivieren zijn de Rhône, de Ardèche, de Chassezac en de Doux.
De regio Auvergne-Rhône-Alpes is op 1 januari 2016 ontstaan door de samenvoeging van de regio’s Auvergne en Rhône-Alpes.
De regio Auvergne-Rhône-Alpes.
Hier zie je de departementen die deel uitmaken van de regio Auvergne-Rhône-Alpes en (in kleur) ook de provincies zoals ze bestonden in de 18e eeuw. Dat gelige gebied waar de Ardèche deel van uitmaakt heette vroeger Languedoc. Dat bestaat nog steeds natuurlijk en loopt viel zuidelijker door. Het blauwe gedeelte heette de Dauphiné. Ten westen van de Languedoc lag de Auvergne. Veel Fransen duiden die streken nog zo aan, vandaar dat ik ze er even bijzet.
We zoomen nu in op de drie arrondissementen van het departement Ardèche. Eén van die arrondissementen is Largentière. Een arrondissement bestaat uit kantons. We gaan naar het kanton Vallon-Pont-d’Arc in Largentière.
Het kanton (in dit geval het kanton Vallon Pont D’Arc dat deel uitmaakt van het arrondissement Largentière) omvat verschillende gemeenten. We gaan naar de gemeente Lagorce.
Eén van de gemeenten binnen het kanton Vallon-Pont-d’Arc heet Lagorce. Het ‘tiny house’ bevindt zich in de gemeente Lagorce. Dat is een gemeente in het departement Ardèche (regio Auvergne-Rhône-Alpes). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Largentière.
Op deze kadastertekening zijn de vele stukjes land te zien van de buren en zie je ook een beekje ten westen van het terrein met nummer 1217. Op 1217 zoemen we in want dat is het terrein waar het over gaat (en waar dus het tiny house staat).
Het ‘Tiny House’ bevindt zich op het stuk grond dat wordt aangeduid als: numéro 1217 de la section K lieu-dit “Les Combeaux”, contenant 16613m². De op dit papier genoemde eigenaar is wijlen mijn vader.
Het terrein heeft als nummer 1217 (zie boven) en heet ‘Les Combeaux’. Het geel/oranje blokje in dit terrein is het tiny house. Zo krijg je een idee van de grootte van het stuk grond.

Zie de andere (nog komende) berichten voor meer details over het huisje zelf.