De achterkant van reeën in de mist

Een filmvertoning in de buitenlucht maar dan binnen.

Voor het bekijken van de eerste ‘landgoedfilm’ zouden we eigenlijk buiten moeten zitten in de tuin van landgoed Avegoor, maar de leiding van het Fletcher hotel heeft besloten, gezien de weersomstandigheden, dat het scherm en de strandstoelen naar binnen gaan, in zo’n droevig zaaltje van een aanbouwvleugel dat normaal verhuurd wordt voor vergaderingen en familiefeestjes.

De strandstoelen zijn erg nieuw en hard. Ik mis zand om mijn hakken in af te zetten. De film is een draak want Frans en bedoeld als komedie, wat ook nu een onmogelijke combinatie blijkt. Het gaat over horecapersoneel in een kasteel dat moet improviseren bij alles wat er mis kan gaan op feestjes. Een wonder van zelfkennis is de keuze voor juist ‘C’est la Vie’ dus wel.

Mocht het onverhoopt gaan regenen: de poncho’s lagen voor iedereen klaar, maar binnen zitten op een strandstoel in een vergaderzaaltje bleek uiteindelijk handiger.

Aan de daadwerkelijke vertoning gaat wat promotie vooraf voor het Gelders Arcadië (100 landgoederen en buitenplaatsen op de Veluwezoom) en wel met name voor het Fletcher Hotel Landgoed Avegoor in Ellecom. Daarvoor is Myrna Goossen opgetrommeld, of moet ik zeggen: uit de mottenballen gehaald? Ik weet niet hoe oud dit voorfilmpje is maar het mens doet – uiterlijk nog tamelijk toonbaar – waar ze goed in is: zo’n beetje bij alles in katzwijm vallen wat haar wordt voorgeschoteld.

Zo vindt ze een voorafje verrukkelijk, nog voordat ze een hap heeft geproefd. Alles is fantastisch aan alles wat ze beleeft en wij mogen met haar meekijken. Dit is commercie, daar moet je niet moeilijk over doen. Ze zegt te zijn gekomen “voor de natuur én om te genieten”. Na een overnachting, die haar zichtbaar goed heeft gedaan, wordt ze in een landrover het belendende natuurpark ingereden.

Enthousiast tot het bittere end steekt ze haar geparfumeerde hoofd uit het raam. De camera zwenkt mee. We zien de achterkant van reeën in de mist. “Kijk eens hoe parmantig ze weglopen”. Haar enorme betrokkenheid jaagt de roedel nog verder op dreef.

Klus geklaard. Myrna mag naar haar volgende schnabbel. Voor ons begint dan dus de hoofdattractie. C’est la vie. Gelukkig heeft de film een pauze om vroegtijdig in weg te vluchten. Heel parmantig.