Normaalzucht maar nog geen kantoorverlangen

Jezelf schikken in het oude lot van constante controleerbaarheid.

Een ietwat beteuterde vriendin belt mij op vanuit een hokje. Ze werkt in een bedrijf waar veilige afstanden tot nu toe moeilijk konden worden gerealiseerd. Haar baas is begonnen het personeel terug naar het kantoor te roepen, met als officieel argument dat het wel weer kan, dat samenwerken. Onder voortdurende inachtneming van de coronaregels natuurlijk.

‘Er is behoefte aan normaal menselijk contact’, aldus de video-oproep. Ik weet dat die behoefte bij de vriendin wel meevalt. Haar baas stopte meer aannames in zijn aansporing: ‘Schermloze mimiek werkt toch fijner. Directere communicatielijnen resulteren in betere besluitvormingsprocessen.’ Het scheen vooral te gaan om de algehele bereikbaarheid. Koppen bij elkaar dus.

Wat óók gezellig is aan het thuiswerken: een lama toevoegen aan je videovergadering.

Ze schijnt zich nu in een soort van telefooncel van plexiglas te bevinden. Schotten aan drie kanten. Veel ruw bouwmarkthout. Echt heel provisorisch en amateuristisch. Verplaatsing door de werkruimte is als het schuifelen door een lachspiegeltent. Ze smaalt met collega’s over het doe-het-zelf geknutsel dat in hun afwezigheid heeft plaatsgevonden. De communicatielijnen zijn inderdaad een stuk directer nu.

Deze galgenhumor ten spijt, echt gelukkig wordt ze niet van het hernieuwde samenzijn. Het gedwongen thuiswerken had haar nog net geen vakantiegevoel gegeven, maar een besef van vrijheid kon ze niet verhullen. Ze heeft zich vanmorgen schoorvoetend naar het oude nest gesleept. De klok strompelde naar vijven. Er ging een eeuw voorbij. De eerste dag en ze zag dat het fout was.

In hoeveel kantoren gaat het er zo aan toe? Gelukzalig experimenterende thuisvergaderaars, die erg in hun nopjes waren met de knop waarmee ze zichzelf in één keer onzichtbaar konden maken, schikken zich in het oude lot van constante controleerbaarheid.

Ik leerde van de vriendin, die inmiddels zeer bedreven was in het gebruik van Zoom, hoe ik om moest gaan met zo’n teleconferentieservice. Dat zou ik nodig kunnen hebben als ik later zelfstandig werd en alles vanuit mijn Home Office ging bestieren. Ik heb een jarenlange ervaring met het leven in een bubbel, werken op afstand is slechts de commerciële uitbreiding daarvan.

Bij de eerste keer uitschakelen ging het fout. Je moet zowel het beeld als het geluid uitzetten. Ik was dat laatste vergeten. Gelukkig had ik na onze online vergadering alleen maar hardop lopen te zingen. Over dat ik zo vrij was. ‘As free as the wind blows’. ‘Take your broken wings and learn to fly.” Dat soort werk.