Van Bilthoven naar Utrecht

NS wandeling Beukenburg

Sommige NS-wandelingen hebben slechte papieren. Ik bedoel dat als je op de kaart kijkt je niet veel natuur kunt ontwaren. Je ziet vooral veel wegen, spoorlijnen en bebouwing. Ik had vooraf een heel hard hoofd in deze route. Wat schetst mijn verbazing: de tocht van Bilthoven naar Utrecht bleek behoorlijk groen. Onderweg was niet alles even mooi maar de fotograaf wordt natuurlijk ook een dagje ouder. Loopt u even met ons mee?

Meneer Boeke was een mafkees die geen schoolbelasting wilde betalen en daarom zijn kinderen van het Montessori haalde. Dan maar zelf voor hoofdmeester spelen. Zijn initiatief liep een beetje uit de hand en voor hij het wist was hij de grondlegger van een eigen school met een eigen onderwijsmethode. ‘Samenwerken, leren en creëren’ werd het motto. Hij noemde zijn initiatief de ‘Werkplaats Kindergemeenschap’. Er werd ‘gewerkt’ met hoofd, hart en handen.

Ook de Oranjeprinsesjes Beatrix en haar zusjes bezochten de Kees Boekeschool. De meiskes waren naar verluid geen bolleboosjes. Hun gedachten dwaalden vaak weg. Op zulke momenten zaten ze een beetje naar buiten te staren (nou ja, op die ene na dan). Dagdromen was op deze school geen probleem. Net als ome Kees deden ook deze (niet leer- maar wel gierige) adelijke dombloedjes later niet aan belasting. Jong geleerd, oud misdaan. (Op de foto: Prinses Irene voor het raam)

Op het Verloren Kerkhof werden sinds 1874 zwervers, zelfmoordenaars en verschoppelingen begraven. Want wee oh wee als die ellendelingen in contact zouden komen met de normale Nederlandsch Hervormde doden. In de Tweede Wereldoorlog kwamen er enkele Joodse onderduikers bij. Die pasten mooi in het rijtje onplaatsbaren. Zoals dat wel vaker gaat met geschiedkundige schandvlekjes worden zulke plekjes later monumenten.

Na enkele kleinstedelijke obstakels konden we eindelijk onze tanden zetten in natuurgebieden ‘De Leyen’ en ‘Landgoed Beukenburg’.

We laten de fotograaf even rustig zijn gang gaan. Ja hoor, prachtig Peter. Maak je me wakker zodra je klaar bent?

Zoveel leesvoer onderweg. Dat maakt deze wandeling ook geschikt voor leesclubjes.

Leuk apparaat. Helaas waren toen wij langskwamen net de kogels op.

Voor dit soort van koorddansen is een zwemdiploma belangrijker dan evenwicht.

Peter wilde ‘koet que koet’ deze foto nemen.

In de jaren ’40-’45 raakte ‘een tweede huis in het buitenland’ opeens erg in zwang bij de oosterburen.

Door een handig stelsel van geluidswalletjes, scheidingswandjes, bruggetjes en onderdoorgangen loop je in een schijn van schoonheid zo de schone schijn in.

Weet je wat, we doen nog een stukje literatuur.

Hee wat leuk, een informatiebord.

Bedankt wandelgenoot, het was gezellig.