Mijn meer dan meewarige meedenkster

Aan het eind van de hondenlijn loopt altijd een baasje

In het parkje achter mijn huis word ik bestormd door een chihuahua. Ik voel de liefde. Aan het eind van de rollijn loopt het baasje. Ook zij heeft het goed met me voor.
“Ik weet een baan voor je” zegt ze en frommelt een A4-tje uit haar zak. 
Het blijkt te gaan om een vacature in de zaak van haar schoonzoon. Ik lees: ‘Medewerker klantcontact gezocht.’ 

Een andere hond heeft het uitlaatveld betreden. Een golden retriever die totaal geen aandacht heeft voor onaanzienlijke soortgenoten. Omgekeerd is er wel interesse. Ons keffertje vergeet dat hij vastzit. In zijn kippendrift draait hij een paar keer om mij heen zodat ik word vastgeketend aan mijn baanbegeleidster.

Respectvolle bezoekers bij een plaats delict. Waarom doodde Thijs H. onlangs drie hondenuitlaters?

Haar commando’s om het beest tegendraads terug te sturen halen weinig uit. Als een boeienkoning moet ik mezelf zien te bevrijden. Dat lukt mij net voordat ik stik.

“Wat die baan betreft: dank voor het meedenken”, laat ik mij onmerkbaar ongemeend ontvallen. “Je bent begaan met mijn lot en zoekt daarom mee naar functies waarvan je denkt dat ze mij bevallen. Toch ben ik niet wanhopig, moet je weten. Juist deze baanloze periode maakt het mogelijk om mij te oriënteren op wat ik het liefste zou willen.”

Meteen nadat ik deze woorden heb uitgesproken vraag ik mij af waarom ik mezelf sta te verklaren.  
“Maar je hebt natuurlijk niet eeuwig de tijd” reageert ze. “Op een gegeven moment moet je wel aan de slag.”

Dan komt er een man aan met een buldog. Hiervoor rolt ze de lijn wel op tijd in.