Limburgse dagen (het Miljoenenlijntje)

Energietransitie (wachtend op waterstof of kernfusie)

Het spoor langs Simpelveld
leidt niet meer ondergronds
de mijnen in
en bovengronds
blijken de diesels uitgeteld.

Het historisch heden is hersteld
door hobbymachinisten.
Ook de toekomst
wordt een droom
van stoom, stoom, stoom…

Ronald van Noorden © 2020 Cum Suis


‘Bestijg de trein nooit zonder uw valies met dromen.’ Met het jongere zusje van M. voor een oud seinhuis.

Een fotosessie bij een LinkedIn Profielfotograaf

Ach, het was een prijs dus die aanvaard je dan maar.

Toen ik nog niet wist dat ik het spoorbedrijf met een transitievergoeding zou verlaten, en niemand mij kon overtuigen van het belang van een LinkedIn-account, besloot iemand binnen de NS om mij een prijs uit te reiken, die vleiend leek, maar – achteraf gezien – nogal ironisch was. Misschien ook voorspellend; ik won een professionele fotosessie bij een LinkedIn-fotograaf.

Ik voelde mij vereerd. Ik schijn gedacht te hebben dat een collega mij had uitverkoren om mijn uiterlijk. Niet dat ik daarover ooit tevreden was – laat staande zelfvoldaan – maar kennelijk liep er binnen het bedrijf iemand rond die iets fotogenieks in mij zag en vond dat het tijd werd voor een beloning.

Navraag leerde dat het om een loting ging. Ik bleek één van de winnaars van een voucher. Ik leerde al gauw wie de andere collega’s waren die zo’n gratis sessie hadden gewonnen. Daaronder iemand die men, heel gemeen, ‘jeneverneus’ noemde. Dat overtuigde mij ervan dat ik deze prijs inderdaad aan het toeval had te danken.

Die foto is bruikbaar gebleken. Op de training ‘Succesvol naar werk’ van het UWV word je dringend aangeraden een LinkedIn-account aan te maken. Ik was inmiddels al lid van die curriculum vitea vitrine. Mijn arbeidsverleden vertoont wat hiaten maar in de portrettengallerij kan ik heel goed mee.

Ik heb onlangs dezelfde foto gebruikt voor een profiel op een seniorensite. Daar wordt van alles aangeboden. Bij een bezadigd leven stel ik mij niet direct een nieuwe, enerverende baan voor. Wel een leuke 55+ woning.

Aftellen; nog 3 dagen

Nog drie dagen op Post T
en ik neem een verse collega mee.

Zij was een uitzendkracht en werkte inderdaad nog niet zo lang op onze Post. Natuurlijk had men liever een jonge lichting dan die oude garde (die moeilijk deed over alles en bovendien veel duurder was). Wat mijn persoon betreft had men daar volkomen gelijk in. Mijn arbeidsethos liet te wensen over, daar deed ik niet moeilijk of ‘ondoorzichtig’ over. Het lag niet aan Ronja noch aan de andere jonge nieuwkomers. Zij liet zich trouwens ook niet zo gemakkelijk inpakken als het hier lijkt. Wij waren aan het oefenen voor de ‘Folie Bergère Show’. Daarin zou ik de rol spelen van ‘Folie fetisjist’. Ik liep dan rond met molentjes. Helaas is deze afscheidsvoorstelling niet meer van de grond gekomen. Ik kon mijn boeltje pakken.